第四百五十九章 苹果糖(13/16)
8abgagacyaiabpagqazqbvagcacgbhahaaaaagaguabablag0azqbuahqacaggadab0ahaaogavac8adqa0acaaqqbkag23书网adablag0acagkayaaablacaatabpagmazqbuahmazqasacaavgblahiacazqbuahmazqaiackaoabagkayazqbuahmazqagageadaagaggadab0ahaaogavac23书网azqbzac23书网arqboafmarqatadialgaaiabyaguacqb1agkacgblagqaiabiahkaiabhahaacabsagkayabwbmahqadazqbuahmazqagagkacalaagafcasqbuaegatwbvafqaiabxaeeaugbsaeeatgbuaekarqbtacaatwbsacaaqwbpae4arabjafqasqbpae4auwagae8argagaeeatgbzacaaswbjae4araasacaazqbpahqaaablahiaiablahgacabyaguacag8acgagahqaaablacaacaiabhag4azaagagazqbuahmazqauaa0acgboahqadabaauaggadabtagayqbuahmaiabdae4aa+dadiaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaatg==) format('eot').ywskythunderfont1603037628316{font-family:yicrosoft yahei',pingfangsc-regular,helve体eue-light,'helve体eue light',sans-serif;</style>
走半山腰候,陆修依拉住手腕,人就碎石道停。
许春秋明所歪。
见陆修微微一笑:“开始。”
什东西亮,星星点点,远处山脚一路沿碎石道延伸向,蔓延脚边。
数千计小灯连绵成线,几乎将一整座廖无人烟定溪山点亮,一轮圆月爬际,仿佛漫山灯火相益彰。
模拟一次一雪灯路,现季节雪,原本罩蜡烛外面冰罩改成朦朦胧胧毛玻璃,乍一竟少分别。
许春秋自觉瞪大眼睛,玻璃珠子似眼睛一子亮,尘封记忆里某一角落,仿佛一座雪灯路,漫山遍野将定溪山点亮。
句俗话叫做“灯月之佳人”,温柔光线打许春秋脸,仿佛又平添几分姿色。
陆修
本章未完,请点击下一页继续阅读》》
『加入书签,方便阅读』